donderdag 14 juli 2016

Tante Lies rijdt veel te hard!

Op mijn woon-werkroute is recent in een 30-km-zone, net na een verkeersdrempel, een snelheidsmeter geplaatst die niet het bekende lachende of sippe gezichtje toont, maar het boetebedrag wat op de door jou gemaakte snelheidsovertreding staat.
Deze versie stond er eerst; die kent iedereen wel.
Het idee zal ongetwijfeld zijn dat automobilisten daardoor minder hard gaan rijden, en dat is hopelijk ook het geval.

Bij Tante Lies werkt het omgekeerd. Ze probeert telkens het bedrag op het display hoger en hoger te krijgen, en sleurde mij vandaag met een dusdanige snelheid langs het bord dat ze virtueel een boete van €186,- kreeg !
Te snel voor een foto...
Ik kreeg niet eens de kans om er een foto van te maken, zo snel flitsten we langs het bord.

Volgens mij gaat Tante binnenkort de grens van €200 nog wel eens passeren...

Groet

Erwin en Tante Lies

woensdag 29 juni 2016

Tante Lies geeft knipoogjes

Al een tijdje was ik niet zo tevreden over de lampen die ik bij mijn spiegels had zitten. Weinig licht om zelf iets te zien, en een van de lampen was al vervangen omdat deze de batterijen leegvrat terwijl hij uit stond. Lamp nummer twee kreeg nu precies hetzelfde euvel.

Omdat ik wat schadevergoeding had overgehouden aan mijn ongeluk kon ik dat geld nu mooi gebruiken om twee nieuwe lampen met wat meer power te kopen.

Dat werden dus twee 90 lux B + M Ixon IQ Speed Premium, en dat ziet er zo uit:

De kabel gaat naar binnen door een versgeboord gat.
 Ik wilde ook graag lichtseinen kunnen geven, om tegemoetkomend verkeer te attenderen op mijn aanwezigheid. Dan zou het handig zijn als ik de lampen kan bedienen vanaf mijn stuur.

Met deze on-off-(on) schakelaar gaat dat mooi. Eén kant op staat het licht permanent aan, de andere kant vergrendelt niet en is geschikt om korte lichtseinen te geven. Ongeveer zoals bij het groot licht van een auto.
Over beide schakelaars zit een rubbertje,
als bescherming tegen zweet en regen

Nu kan ik dus, als dat nodig is, toeteren met de rechterwijsvinger, en lichtseinen geven met mijn linkerwijsvinger. En tegelijk twee handen aan het stuur houden om tussen alle geschifte medeweggebruikers door te laveren. Heerlijk!

En het geeft nog best wel wat licht ook:

video



Groet

Erwin en Tante Lies

vrijdag 3 juni 2016

1e proefrit in 3-persoons velomobiel

Een weekje terug is de eerste proefrit geweest van de driepersoons velomobiel model Klomp.
De testers waren Adri ("Bob"), Wilco ("de Bak") en Erwin ("Tante Lies").
Erwin, Wilco, Adri (foto's: Ina Manhave)
Bij de Zaanse Schans was afgesproken voor een Meet & Greet en daar stond deze mooie klomp die ons meteen aan een velomobiel deed denken. Ruim genoeg voor drie volwassen mannen.

Uiteraard moesten we daarna het gebruikelijke velonautenvoer tot ons nemen: warme chocomel en appeltaart.

Het was leuk om elkaar zo ook eens in levenden lijve te ontmoeten.

Groet

Erwin en Tante Lies

woensdag 18 mei 2016

Tante Lies draagt één Zwarte Kous

Tijdens mijn Retourtje Eibergen met de Goudse Liggers bleven we slapen bij een vriendelijk ouder echtpaar; toen we weer weggingen mocht ik eerst het witte tapijtje voor mijn logeerbed boenen met wasbenzine omdat een van de tassen die ik meehad in mijn Strada een paar vieze smeervlekken had gemaakt op voornoemd tapijtje.Ik schaamde me rot...

Nu was me al vaker opgevallen dat bagage die ik achterin de fiets had gepropt soms op magische wijze vol met viezigheid zat, vooral na een verblijf aan de rechterzijde van Tante Lies.

Nader onderzoek wees uit dat dit van de achter-veerpoot afkomstig was, die door mijzelf rijkelijk gesmeerd was.

Daarom ben ik maar achter de naaimachine gekropen om een Zwarte Kous te naaien van een overgebleven stuk dakrubber (overgebleven van Tante's eigen schuurtje). Gaatje erin geknipt om over het oog van de veerpoot te schuiven en klaar!

Deze hoes zit nu over de schokbreker en is lang genoeg om alle viezigheid uit de bagageruimte van de fiets te houden.

Hopelijk blijft mijn bagage, én de kleedjes van logeeradressen, voortaan vetvrij.

Groet

Erwin en Tante Lies

zondag 8 mei 2016

Van nieuwe pedalen en een 2e ster

Gedurende mijn recente tocht naar België vond ik dat mijn pedalen wel wat teveel begonnen te piepen, dus dacht ik, aangespoord door Wilco's recente bericht, dat ik toch ook maar eens nieuwe pedalen moest monteren. Nieuwe pedalen waren zo besteld. Dat was het makkelijke stuk.

Via de voetengaten kreeg ik het rechterpedaal makkelijk los, maar wat zat het linkerpedaal vast zeg, en je kunt er ook zo slecht bij om een beetje kracht te zetten. Eerst maar eens wat kruipolie erop spuiten, en dan nog eens proberen.

Dat werd dus ook niks, en in gedachten zag ik me al naar Dronten fietsen om een pedaal te laten losmaken (@#$!), maar gelukkig kreeg ik ook een beter idee.
Bij de automaterialenwinkel kocht ik voor €8,52 een 8mm inbus-dop voor op mijn dopsleutel.Thuis had ik nog een metertje ijzeren 22mm verwarmingsbuis liggen. Daar schoof ik het eind van het handvat van mijn dopsleutel in.
Dat geeft tenminste houvast bij het sleutelen

Oude dopsleutel met nieuw aangeschafte inbusdop
Het achtereind van de Strada zette ik op een houten blok waardoor het achterwiel vrij kon ronddraaien, ik ging in de fiets zitten, zette mijn voet op het linkerpedaal, plaatste de inbusdop in de achterkant van het linkerpedaal, en zette kracht met mijn linkerbeen. Het eind verwarmingsbuis met de dopsleutel hield ik met mijn handen vast. Het pedaal ging nu zonder problemen los!
Stom dat ik dat niet meteen had bedacht... Je beenspieren gebruiken om het zware werk te doen ligt achteraf best voor de hand.

Met de nieuwe pedalen in de fiets heb ik meteen een proefrit gemaakt, met Rodrigo samen een rondje Haarlemmermeer, 81 km die prima verliepen. Onderweg trakteerde Rodrigo zelfs nog op Pastéis de Belém bij de Portugese supermarkt in Zwanenburg. Lekker!
1 km voor ik thuis was ging ik over de 20000 km heen
Onderweg werden we nog gebeld door Wilco om te vertellen dat hij met zijn kop op TV zou komen, en dat we om 17:00 thuis moesten zijn als we dat wilden zien. Doorrijden dus!

Toen ik bijna weer thuis was overschreed Tante Lies de grens van 20000 km, waarmee ik weer een ster op de schaal van Wilco kon toevoegen op de zijkant van Tante.
De halve wereld rond.
Meteen de 2e ster op de schaal van Wilco erop geplakt

Groet

Erwin en Tante Lies

maandag 11 april 2016

Tante Lies laat zich opjutten!

De hele nacht had Tante Lies in haar schuurtje gestaan. Een paar weken geleden lag ze nog in Het Ziekenhuis, maar sinds het Paasweekeinde had ze alweer zo'n 500 km gereden (en drie lekke banden gehad, dat wel). En nu voelde ze zich fit. De baas had de banden goed opgepompt, en ze had er zin in.

Om even over zessen hoorde ze de sleutel al in het slot van haar huisje. Zo, de baas had er zeker óók zin in vandaag! Om tien over zes reed ze de straat uit, op weg naar haar eigen vaste parkeerplekje in de parkeergarage in Leiden.

Tot in Warmond ging het allemaal lekker; de baas had goede benen vandaag. Wel jammer van Bus lijn 50 die in de weg ging rijden met maar 30 km/h, maar geduld was ook een goede zaak.

Bij het binnenrijden van Oegstgeest zag ze vanuit het hoekje van haar rechterkoplamp iets waar haar hart iets sneller van ging kloppen...

Fiets met blauw plaatje, berijder met sportkleding en helm. Zou het er eentje zijn?
Zo eentje was het.
Ja hoor, het was er een, en hij ging best snel voor een bukfiets.

Kom op baasje, trappen, ik zal die elektrische brommer eens mijn achterlichtjes laten zien!

Op het rechte stuk door Oegstgeest was het eigenlijk niet eens echt spannend, ook al was Tante Lies een Strada, en de baas best wel een oud mannetje die nog niet eens zijn ontbijt had gehad. De Vogelvrije Fietser had ook al gemeld dat die zogenaamde 45 km/h in de praktijk nauwelijks haalbaar zijn.

Bij het stoplicht aan de rand van Leiden moest ze stoppen. Ze hield zich, als oudere dame, immers altijd aan de verkeersregels. In haar spiegeltje zag ze na een tijdje de elektrische meneer weer opduiken.

Maar wat deed die nu? Hij reed zo door rood! Zou hij zich hebben laten opjutten door háár?
Meteen toen ze zelf groen licht kreeg spoot ze ervandoor. Ze zou dat miezerige mannetje eens laten zien hoe hard ze écht kon, en of de baas zelf nog meetrapte maakte haar niet eens meer uit!

Binnen een halve kilometer had ze De Valsspeler weer ingehaald, die nu toch ook wel inzag dat Tante niet om mee te spotten was, want nu was hij snel verdwenen uit haar achteruitkijkspiegeltjes.

Even later reed  ze de parkeergarage in, eigenlijk nog een beetje verbaasd, dat ze zich op haar leeftijd toch nog liet opjutten door een speed e-bike. Maar ze was ook wel een beetje tevreden over zichzelf.

Groet

Tante Lies (en Erwin)

maandag 4 april 2016

Een eigen parkeerplek op het werk?

Op mijn werk moet ik altijd maar afwachten of ik Tante Lies makkelijk kwijt kan in de parkeergarage onder het kantoor. Daar zijn wat plekken die te smal zijn voor de meeste auto's, en waar vaak brommers en motoren worden neergezet, en mijn Strada dus ook.

Vanaf vandaag gaat dat hopelijk allemaal veranderen, want Tante Lies heeft nu haar eigen plekje.
Op het plaatje is al het bordje te zien dat boven de fiets hangt.


En nu maar hopen dat de andere gebruikers mijn gevoel voor humor kunnen waarderen...

Groet

Erwin en Tante Lies